Bep

Een tijdje geleden kreeg ik een brief.
Of ik een keer kon komen kijken.
Prinsenhof, wooncomplex voor ouderen.
Ze moesten eruit.

Oude mensen.
Opgejaagd door Rotterdam.
Spangen te onveilig.
Drugsoverlast en criminaliteit.
Eindelijk een vaste plek.

De Prinsenhof.
Een betonblok.
Verjaarde gangen met kale gemeenschappelijke ruimtes.
Appartementjes opgeknapt door bewoners.
Een Nederland dat weinigen zullen kennen.

Oude mensen.
Overvallen door een powerpointpresentatie.
Een woonmanager komt uitleg doen.
‘In zulke moeilijke woorden dat wij het niet konden begrijpen’

De corporatie wil er van af.
Aan de hoogst biedende.
Onderhoud vindt niet of nauwelijks plaats.
Beleggers lopen door de gangen.

Ik bel Bep regelmatig.
Zij in Rotterdam, ik vanuit de Kamer.
Redden wat er te redden valt.
De beleggers haken af.
De corporatie wil het vijf jaar aankijken.
Minimaal onderhoud, alleen het hoognodige.
Sterfhuisconstructie voor bejaarden.

Ze zijn nog niet van Bep af.

Rotterdam, 15 mei 2012